"Houd je van durian?": Waarom culturele fit belangrijker is dan je denkt

"Houd je van durian?"

Nee, het is geen strikvraag.

En nee, je antwoord bepaalt niet volledig of je de baan krijgt of niet.

Als HR-medewerker heb ik kandidaten tijdens sollicitatiegesprekken allerlei onverwachte vragen gesteld.

• "Bespeel je een instrument?"

• "Wat is je favoriete hobby?"

• "Heb je huisdieren?"

Soms moeten kandidaten lachen, soms kijken ze totaal verward.

Als je je ooit hebt afgevraagd waarom ik die vragen stel, is dit het antwoord: ik ben niet op zoek naar het "juiste" antwoord, ik probeer simpelweg de persoon achter het cv te leren kennen.

Verder kijken dan vaardigheden

Bij het aannemen van personeel zijn technische vaardigheden en ervaring belangrijk. Ze vertellen ons of iemand de baan kan uitvoeren.

Maar sollicitatiegesprekken gaan ook over begrijpen hoe iemand werkt en of diegene het oprecht leuk zal vinden om deel uit te maken van het team.

Daarom is een vraag die we altijd stellen:

"In wat voor soort omgeving wil je werken?"

Er bestaat geen perfect antwoord.

Sommige mensen gedijen in een snelle omgeving met veel eigen verantwoordelijkheid. Anderen geven de voorkeur aan structuur, duidelijke verwachtingen en stabiliteit.

Het een is niet beter dan het ander.

Het doel is niet om iemand te overtuigen in onze cultuur te passen, maar om te ontdekken of we de juiste match zijn voor elkaar.

Meer dan alleen een wervingsfilosofie

Een vraag die onze CEO bijna altijd stelt is:

"Wat breng jij mee naar de tafel?"

Ik hou van deze vraag omdat het het gesprek verlegt.

In plaats van alleen te focussen op wat het bedrijf kan bieden, moedigt het kandidaten aan om na te denken over de waarde die zij aan het team toevoegen.

Die mentaliteit weerspiegelt iets wat onze CEO ooit zei en wat me altijd is bijgebleven:

"Ik heb liever 50 mensen die oprecht graag met elkaar werken, dan 150 mensen die elkaar niet kunnen luchten of zien."

Voor mij gaat dat niet over de grootte van het bedrijf.

Het gaat over het bouwen van een werkplek waar mensen elkaar respecteren, open communiceren en met plezier samenwerken.

Want vaardigheden bouwen producten, maar mensen bouwen bedrijven.

Dus... Waarom die willekeurige vragen?

De willekeurige vragen zijn niet alleen mijn persoonlijke stijl van interviewen, ze maken deel uit van onze cultuur: ons team houdt er gewoon van om willekeurige vragen te stellen.

Het ene moment bespreken we een project, en het volgende moment vraagt iemand: "Heb je The Odyssey gezien?" of "Kun je yoga?"

Die gesprekken ontstaan natuurlijk omdat we oprecht nieuwsgierig zijn naar elkaar.

Dus wanneer ik kandidaten onverwachte vragen stel, nodig ik ze simpelweg uit voor het soort gesprekken dat we elke dag voeren. 

Ik oordeel niet echt over het feit of ze van durians houden of een kat hebben.
(natuurlijk zijn kattenliefhebbers betere kandidaten dan hondenliefhebbers en is durian de koning van het fruit - maar dat staat buiten kijf, toch?)

Ik ben benieuwd hoe ze reageren:

• Lachen ze?

• Vertellen ze een verhaal?

• Stellen ze een vraag terug?

• Negeren ze de vraag?

• Voelen ze zich ongemakkelijk?

Soms vertellen die paar minuten me meer over een persoon dan alle andere vragen over hun cv.

En af en toe vertellen ze ons ook iets anders.

Als een kandidaat vindt dat die gesprekken te willekeurig zijn of niet het soort interactie is dat ze prettig vinden op de werkvloer, dan is dat ook prima.

Het betekent niet dat ze ongeschikt zijn voor de rol.

Het kan simpelweg betekenen dat onze cultuur niet de omgeving is waarin zij zich het meest op hun gemak voelen, en dat is voor beide partijen even waardevol om te ontdekken.

Waarom is dit belangrijk?

Ik heb geleerd dat aannemen niet gaat over het vinden van mensen die precies zoals wij zijn.

Het gaat over het vinden van mensen die het leuk vinden om met ons mee te groeien, terwijl ze iets unieks toevoegen aan het team.

Elk gesprek is een dialoog in twee richtingen, waarbij wij de kandidaat leren kennen en de kandidaat ons leert kennen.

En misschien...

Heel misschien...

Begint het allemaal met een zeer onverwachte vraag.

"Dus... wat vind je van durian?"